حسین راغفر استاد دانشگاه : آنچه که در روزهای پایانی شهریور ۱۴۰۱ رخ داد، یک نوع فوران ناامیدی های انباشته شده در دهه های گذشته بود که علی رغم پیشبینی ها، هشدارها در این خصوص شنیده نشد.
🔹مدیریت غلط اقتصادی (به خصوص پس از جنگ تحمیلی) اقتصاد را به یک اقتصاد رفاقتی تبدیل کرد که تقسیم منابع بین افراد در قدرت و وفاداران به آنها و دسترسی به امکانات کشور و تخصیص اعتبارات بانک ها به دوستان و رفقا، ویژگی های آن نوع سیاست گذاری بود
🔹اگر اصلاحات اساسی در اقتصاد ایران شکل نگیرد، ناکارامدی در کشور ما یک بار دیگر قربانی خواهد گرفت.
🔹راهبردهای خروج از شرایط کنونی باید بر تقویت انسجام اجتماعی تاکید داشته باشد.
🔹نخستین اقدامی که باید صورت بگیرد، خروج نهادهای قدرت از اقتصاد و واگذاری سهام شرکت های آن ها به مردم است چراکه هزاران شرکت وابسته به آنها وجود دارد که همه ی این شرکت ها با منابع مردم شکل گرفته اند.
🔹 یکی از راه های خروج از بحران کنونی و امیدبخشی به نسل جوان که اقتصاددان های بزرگ دنیا طراحی کرده اند، اعطای یک مبلغ قابل توجه به جوانانی است که به یک سن (مثلا ۲۰ سالگی) می رسند تا آن را به دلخواه خود برای سرمایه گذاری در آینده استفاده کند.
🔹تعهداتی باید در خصوص خدمات آموزش عالی عمومی برای همه، خدمات سلامت عمومی و … که در قانون اساسی تعریف شده، در قبال مردم ایفا شود.
🔹تمام منابع اینها باید از طریق مالیات ستانی از کسانی که بیشترین سطوح درآمدی دارند تامین شود. مگر کشورهای دیگری که این خدمات را برای جامعه خود انجام می دهند نفت می فروشند یا طلا صادر می کنند؟ نرخ مالیات کسانی که سطوح درآمدی بالا دارند بسیار کمتر از کسانی است که سطح درآمدی پایین تر دارند.
