حسین حبیبی (عضو هیات مدیره کانون عالی شوراهای اسلامی کار کشور):
🔸دراستدلال دیوان عدالت که عبارتِ «با توجه» در بند یک ماده ۴۱ به معنای برابری افزایش دستمزد با نرخ تورم نیست، بازی با کلمات است. فرق بینِ «با توجه» و «براساس» چیست؟ چرا میخواهند با بازی با کلمات، اعتبار قانون را زیر سوال ببرند؟
🔸آیا می شود به نرخِ ۴۷.۷ درصد تورم توجه کنیم اما افزایش دستمزد را روی عدد ۲۷ درصد ببندیم؟! این شیوه توجه کردن، چه ارزشی دارد؛ اگر معنای «توجه» این است بهتر است اصلاً به نرخ تورم توجه نکنند! ضمن اینکه وظیفهی تفسیر قانون برعهدهی مجلس شورای اسلامیست نه دیوان عدالت.
🔸اینکه بند دوم ماده ۴۱ قانون کار هوشمندانه از متن رای دیوان عدالت کنار گذاشته شده، یک مساله است و اینکه کارگران باید با اتکا به مطالبهگری خود به اهداف صنفی – حتی اهداف حداقلی و روزمره- دست پیدا کنند، مسالهی دیگریست که در سطحی فراتر و اساسیتر قابل طرح است؛ «در شرایط فعلی شاید انتظاری بیش از این نمیرفت؛ کارگران را کاملاً به حاشیهها راندهاند./ایلنا
